Blog 15. The get better blues?

Tja, het kan natuurlijk ook niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn in NieuweHeupenLand. Afgelopen donderdag traden mijn postoperatieve blues in. Het zal toch een soort verwerking zijn die erbij hoort.

Ik ben eigenlijk voor het eerst ‘Heupoperatie’ gaan Googelen en heb animatiefilmpjes van de operatie gezien. Sodeju. Het is gewoon niet niets wat er met me is gebeurd. Eerst die leuke snee in je lijf. Dan wordt je heup uit de kom gerukt om bij de heupkom te komen. Dan wordt de heupkop afgezaagd met een elektrische zaag. En dan… laat maar.

Ik heb het niet eerder willen zien, om mezelf te beschermen. Kwestie van je kop bewust heel diep in het zand steken. En maar beter ook, denk ik achteraf. Enfin, er kwam een algemene treurnis over me, die ik al die dagen nog niet had meegemaakt. Ik denk dat ik de eerste week op een soort natuurlijke drug heb lopen trippen. Alles ging goed, lopen maar, huppekee. En nu is de drug uitgewerkt. En moet ik weer omhoog krabbelen.

Wat niet echt meewerkt is dat hier in Ciudad Patricia de dingen ook zijn veranderd. Er is een groep Spaanse geestelijk gehandicapten met hun begeleiders neergestreken op de 4^e etage. Dus we kunnen niet echt gebruik meer maken van het prachtige terras en het geweldige uitzicht! En de sfeer is er beslist anders op geworden. En dan druk ik het voorzichtig uit. Kort gezegd: het is nu meer ZORG dan HOTEL. En dat is niet fijn. Mwah. Nog een dikke week hier, het zal mijn tijd wel duren. Wat blijft is het lieve personeel, de mooie kamer, de geweldige fysiotherapeute Andrea en de zorgzame arts. En het eten, vooral de vegetarische schotels heb ik ontdekt!

Morgen zijn de Get better blues wel weer over. Op weg naar nieuwe rozengeur en maneschijn!

Uitzicht van het dakterras